gold

Δύο πράγματα έχω κάνει στα πλαίσια της θεωρίας «ένας/μία συγγραφέας πρέπει να έχει εμπειρίες από τα πάντα». Α) Έχω πάει σε στριπτιτζάδικο παρακμιακό μπαρ στη Συγγρού. Β) Έχω πάει σε ενεχυροδανειστήριο a.k.a. «Αγοράζω Χρυσό». Σήμερα θα ασχοληθούμε με το Β (όχι ότι άλλη μέρα θα ασχοληθούμε με το Α).

Ένα πρωί λοιπόν, πήρα μαζί μου κάτι ψευτοδαχτυλίδια και ξεκίνησα. Και πήγα όχι σε ένα, αλλά σε τρία μαγαζιά. Το πρώτο ήταν ένα συνοικιακό κοσμηματοπωλείο που είχε κοτσάρει ταμπέλες «Αγοράζουμε τα παλιά σας κοσμήμτα». Αδιάφορη εμπειρία. Στη συνέχεια πήγα στο Ενεχυροδανειστήριο Αθηνών που ήταν πολύ τακτικό και καθαρό και καλογυαλισμένο και οι άνθρωποι ευγενικοί και τυπικοί  και ένιωθες σαν να πήγαινες στον οδντίατρο. Και έφτασα στο τελευταίο κατάστημα,  στον πρώτο όροφο μιας πενταβρόμικης πολυκατοικίας του κέντρου, από αυτές που έχουν μόνο γραφεία και εργαστήρια αργυροχρυσοχόων και φωτογραφικά στούντιο. Ένας νεαρός άνοιξε την πόρτα (διπλή: ξύλινη και με κάγκελα). Πλάι στον καναπέ που κάθισα και περίμενα υπομονετικά τη σειρά μου υπήρχε ένα μπολάκι με σκονισμένες καραμέλες. Απέναντί μου μια ζυγαριά. Στον τοίχο πίνακες με βάρκες και παραθάλασσια χωριά. Έστησα αυτί να ακούσω τι έλεγε στην πελάτισσα που εξυπηρετούσε, μια κυρία γύρω στα εξήντα πέντε, αδύνατη και ταλαιπωρημένη: «Άκου τι σου λέω, πότε θα τα βάλει αυτά η εγγονή σου; Δεν θα είναι της μόδας όταν θα μεγαλώσει. Και τώρα παλιομοδίτικα είναι. Η κόρη σου τα φοράει ποτέ; Ε, είδες που σου λέω. Θα μου τα δώσεις και θα πάρεις τα λεφτά σου. Η βέρα που μου έφερες τις προάλλες χαμένη πήγε; Τριάντα πέντε ευρώ το μήνα παίρνεις. Όλοι δυσκολευόμαστε, το ξέρω, γι’ αυτό είμαστε εμείς εδώ».
Είχα αγωνία να δω τι θα έκανε η κυρία αλλά με είχε πιάσει νευρικότητα κι ήθελα να φύγω. Πάνω που λέω θα φύγω έρχεται ο νεαρός συνεργάτης για να μου ζυγίσει τα κοσμήματα. Το αυτί μου εμένα εκεί. «Δίκιο έχεις, παρ’ τα» του λέει, «πόσα είναι;» «Εξακόσια. Ολόκληρο μήνα βγάζεις». «Δίκιο έχεις». Ο νεαρός συνεργάτης μου λέει ένα ψιχουλοποσό για τα δικά μου, «θα το σκεφτώ λίγο», λέω και φεύγω βιαστικά, σαν κλέφτης.

Advertisements
This entry was posted in vain and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s