Εδιμβούργο #7

 

Διηγήματα στο τελευταίο μάθημα. Η A.L. Kennedy αγαπάει να γράφει για τους απόκληρους της ζωής, για όσους μένουν έξω από τις μεγάλες αφηγήσεις, για τους φαινομενικά ασήμαντους που ζουν κι αυτοί όμως σπουδαίες ιστορίες. Ένας άντρας ξεχνάει την ενοχή του στο σινεμά, μια γυναίκα ατενίζει τις σφήκες στο παράθυρό της περιμένοντας τον άντρα της να γυρίσει άλλη μια φορά, ένας μαγαζάτορας ανταλλάσσει βιβλία με το κορίτσι των ονείρων, δυο άγνωστοι συναντιούνται στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου για να κάνουν σεξ, ένα ζευγάρι αντιμέτωπο με την κρίση και την επιστροφή στην πατρίδα, ένας γάμος που συνεχίζει βασανιστικά. Ο James Kelman από την άλλη, πιο εξωστρεφής, βωμολόχος και βραβευμένος με Booker [η βράβευσή του είχε προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων] έχει μια scottishness ακαταμάχητη στο Greyhound for Breakfast. Λατρεύω το διήγημα με το τελευταίο τσιγάρο (το Samaritans). Εξαιρετικά πάντως τα διηγήματα και των δύο, μου θύμισαν γιατί έχω αδυναμία στο εν λόγω είδος.

Advertisements
This entry was posted in vain and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s