για το πριμ του Σαμαρά

Κρατάω μια κίτρινη σακουλίτσα περιέχουσα δύο (2) κοκαλάκια για μαλλιά -η οποία είναι απ’ ό,τι φαίνεται το μόνο φωτεινό πράγμα στο κέντρο, αυτή και τα ταξί- κι ανηφορίζω σέρνοντας τις ελαττωματικές σαγιονάρες μου στην Μπενάκη με σκοπό να φτάσω ψηλά στην Ιπποκράτους, στο παλαιοβιβλιοπωλείο του φίλου Νίκου Χρυσού. Το σκηνικό είναι σχεδόν αποκαλυπτικό, η ώρα είναι ακόμα 20.30 και τα πάντα είναι έρημα και κλειστά.  Ψυχοπλακώνομαι, ζεσταίνομαι, αφήστε που η σαγιονάρα μου ‘χει σπάσει τα νεύρα (δεν μπορούν να φτιάξουν δύο ισομεγέθη πράγματα;;;) και αποφασίζω να πάρω ταξί. Βρίσκω ένα στην Ακαδημία, μπουκάρω και το στόρι ξεκινάει. 

«Δεν πας στη συγκέντρωση»; με ρωτάει ο ταξιτζής. 
«Του Σαμαρά, εννοείτε;» τον ρωτάω εγω.
«Ναι», λέει αυτός. 
«Όχι», λέω εγώ.
Ο ταξιτζής εξανίσταται. «Βρε γαμώ την τρέλα μου!»
Πιστεύω προς στιγμήν ότι έχω να κάνω με πολιτικοποιημένο ταξιτζή που εξοργίζεται από τη φαινομενικά απολιτίκ στάση μου. Τσαντίζομαι κι εγώ και του λέω, «α, για να σας πω, πηγαίνω σε όποιες συγκεντρώσεις θέλω εγώ».
Τότε εκείνος με απολογητικό ύφος δηλώνει: «Όχι, μη με παρεξηγείς, δεν κάνω προπαγάνδα, για το πριμ το λέω».
«Ποιο πριμ;» ρωτάω με γνήσια απορία.
«Το πριμ του Σαμαρά, για κάθε κούρσα που αφήνω στη συγκέντρωση του Σαμαρά μού δίνουν 10 ευρώ».
«Ποιος σας τα δίνει;» επιμένω.
«Οι δικοί του. Έχει γεμίσει την πλατεία γύρω-γύρω με ανθρώπους του, αφήνεις την κούρσα, τσακώνεις το δεκάευρω. Δεν θες να σε πάω μια βόλτα, να σ’αφήσω και να σε ξαναπάρω από την πάνω μεριά; Δέκα λεπτά θα κάνουμε».
Συνειδητοποιώ ότι μου το προτείνει στα σοβαρά.
«Δεν θέλω, δεν γίνεται, με περιμένεις ο άντρας μου».
«Να τον πάρουμε κι αυτόν, ορίστε δύο άτομα, γιατί θέλουν η κούρσα να ‘ναι τουλάχιστον δύο».
«Όχι, όχι, ούτε να το συζητάτε». 
«Μα γιατί; Πριν πήρα δυο κοπελιές που πήγαιναν Παγκράτι, τις άφησα για πέντε λεπτά και τις ξαναπήρα και ούτε καν τους πήρα λεφτά για την κούρσα». 
«Όχι, θα βρείτε κάποιον άλλον να πάρετε». 
«Πού να βρω ρε γαμώ, πώς θα βγει το μεροκάματο σήμερα; Γιατί θέλω να το βγάλω εύκολα, άμα είναι να κουραστώ…» 
«Εδώ με αφήνετε, πίσω από το λεωφορείο». 
«Θα βρω λες κανέναν;» μου φωνάζει πριν κλείσω την πόρτα πίσω μου.

 

Advertisements
This entry was posted in vain and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s