Τα σύκα σύκα

*Ο πίνακας είναι του Craig Stephens.


Ένας γέρος πουλάει σύκα. Τριγυρνάει στην παραλία και διαλαλεί την πραμάτια του που χωράει σε τρεις κουβάδες άδειους από μπογιά. Τρεις κουβάδες σύκα που μάλλον τα’ χει κόψει απ’ τη συκιά του γείτονα -ξέφραγο το οικόπεδο, άχτιστο. Τρεις κουβάδες σύκα και πολλοί κουβάδες σκατά που σπρώχνουν έναν γέρο να βγει στο δρόμο. Εν προκειμένω στην παραλία. «Σύκα», φωνάζει με στεντόρια φωνή, περνώντας δίπλα από μια παρέα που επιδίδεται στο κατ’ εξοχήν καλοκαιρινό σπορ «ρακέτες-πάνω-απ’το-κεφάλι-σου». «Ο κύριος δεν παίζει» λέει μια παίκτρια-κομψοτέχνημα και σκάει στα γέλια μόλις παίρνει είδηση τον γέρο που βρίσκεται ανάμεσα στα πυρά τους. Η τερατώδης κοιλιά της σαλεύει σαν ζελέ που δεν έχει πήξει ακόμα. Για μια στιγμή τη φαντάζομαι μπουκωμένη με τα σύκα, τα κόκκινα ζουμιά να στάζουν στο προγούλι της κι εκείνη έντρομη να ψελλίζει «δεν νιώθω καλά» καθώς οι μέλισσες αρχίζουν να την περπατάνε. Μετά φαντάζομαι τον γέρο να κάθεται στην αυλή του και να προσπαθεί να σκαρφιστεί ιδέες για να βγάλει κανένα ψιλό. Το λαμπάκι του Κύρου Γρανάζη ανάβει πάνω απ’το κεφάλι του ξαφνικά: Η συκιά του γείτονα! Άλλωστε αυτός το ‘χει παρατήσει το μέρος, δικαιολογείται βιαστικά στον εαυτό του. Η συκιά του γείτονα, του θανάτου, των παρατημένων τόπων. Σκαρφαλώνει και κόβει τα σύκα με προσοχή. Τα κλέβει. Αλλά είναι τόσο κλέφτης όσο ο Γιάννης Αγιάννης. Τα πλένει. Αλλά πάντα τα νιώθει βρώμικα. Γεμίζει τους κουβάδες που ξέμειναν από τότε που έβαψε το σπίτι τελευταία φορά, πάνε χρόνια. Τους φορτώνει σε ένα καροτσάκι και πάει. Ως εκεί που τον βαστάνε τα πόδια του. Όσην ώρα τον παρατηρώ κανείς δεν αγοράζει. Ούτε καν η παίκτρια-κομψοτέχνημα -μα, καλά, αυτή έχει φάει ένα ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο, δεν μπορεί να φάει δυο σύκα; Μέσα μου εύχομαι ο γέρος να έχει ήδη πουλήσει μερικά. Γιατί δεν παίρνω ούτε εγώ. Όχι γιατί δεν μου αρέσουν τα σύκα -που τα σιχαίνομαι- αλλά γιατί οι εικόνες της ανθρώπινης δυστυχίας με σοκάρουν τόσο που δεν προλαβαίνω να αντιδράσω. Όπως συνέβη με την φλαουτίστρια στη Φωκίωνος και τον γέρο που πουλούσε χάρτες στην Πατησίων. Αυτές όμως είναι άλλες ιστορίες.

Advertisements
This entry was posted in vain and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s