τικτακτικτακτικτακτικτακτικτακ κλπ

72134_505123182869786_101945700_n

Εντάξει, είναι τρομακτικό να νομίζεις ότι έχεις να ενημερώσεις καμιά τριανταριά μέρες το μπλογκ σου και να βλέπεις ότι η τελευταία ανάρτηση έχει γίνει Φεβρουάριο. Φεβρουάριος, Μάρτιος, Απρίλιος, Μάιος που πάει να βγει. Τι έγινε τόσον καιρό; Μεταφράσεις. Εργασίες. Ξαναμεταφράσεις. Γεννητούρια. Διηγήματα. Πάσχα. Ολλανδία. Γενέθλια. Επέτειοι. Και τελευταίο, ταξίδι αστραπή στη Θεσσσαλονίκη για την 4η Συνάντηση Ελληνόφωνων Μεταφρασεολόγων, 23-25 Μαΐου. Η εισήγησή μου είχε τίτλο «Ζητήματα μετάφρασης και διακειμενικότητας στο Who Sings the Nation State? των Judith Butler και Gayatri Spivak». Και μετά, βαλιτσάκι να σέρνεται μέχρι την παραλία, λεωφορείο, αεροδρόμιο, πανσέληνος-θάλασσα-αθήνα φωτισμένη. Επιστροφή. Ίσως κι εδώ. Δεν παίρνω όρκο, έχω άλλα τόσα να κάνω μέχρι τον Ιούλιο.

Advertisements
Posted in vain | 1 σχόλιο

γράψε-σβήσε

διορθώσεις2(και γράψε και σβήσε και γράψε και σβήσε)

 

Εικόνα | Posted on by | Tagged | 3 Σχόλια

The Bell Jar: 2013

Πενήντα χρόνια μετά την κυκλοφορία του, το Bell Jar της Σίλβια Πλαθ έχει καινούριο εξώφυλλο. Αυτό εδώ.

the bell jar

Σύμφωνα με το άρθρο του Guardian ο εκδοτικός οίκος Faber and Faber δέχεται επικρίσεις για το νέο εξώφυλλο το οποίο ελάχιστα παραπέμπει στο σκληρό σκοτάδι του Bell Jar ή τη σοβαρότητα του θέματός του και περισσότερο σε chick lit.  Το μόνο που διατηρεί, κάπως, από το πνεύμα του βιβλίου είναι η ’50s αναφορά -ίσως το τελευταίο στο οποίο στέκεται κανείς διαβάζοντάς το. Προσωπικά, αν έπρεπε να περιγράψω το Bell Jar με μία (αγγλική) λέξη αυτή θα ήταν disturbing. Στα Ελληνικά συνήθως χρειάζομαι περισσότερες -θα προσπαθήσω να μην ξεπεράσω τις τρεις: επίπονο, αιχμηρό, παγερό. Υπάρχουν παλιότερα εξώφυλλά που ανταποκρίνονται σ’ αυτά τα επίθετα. Ας προσποιηθούμε λοιπόν πως αυτό το κόκκινο δεν υπάρχει.

The_Bell_Jar_2 the-bell-jar 5449561861_03d689e33c_z

Posted in vain | Tagged | Σχολιάστε

Mary Barton

mary-barton-a-tale-of-manchester-life-14681614[1] marybarton Mary barton2

Posted in vain | Tagged | Σχολιάστε

gold

Δύο πράγματα έχω κάνει στα πλαίσια της θεωρίας «ένας/μία συγγραφέας πρέπει να έχει εμπειρίες από τα πάντα». Α) Έχω πάει σε στριπτιτζάδικο παρακμιακό μπαρ στη Συγγρού. Β) Έχω πάει σε ενεχυροδανειστήριο a.k.a. «Αγοράζω Χρυσό». Σήμερα θα ασχοληθούμε με το Β (όχι ότι άλλη μέρα θα ασχοληθούμε με το Α).

Ένα πρωί λοιπόν, πήρα μαζί μου κάτι ψευτοδαχτυλίδια και ξεκίνησα. Και πήγα όχι σε ένα, αλλά σε τρία μαγαζιά. Το πρώτο ήταν ένα συνοικιακό κοσμηματοπωλείο που είχε κοτσάρει ταμπέλες «Αγοράζουμε τα παλιά σας κοσμήμτα». Αδιάφορη εμπειρία. Στη συνέχεια πήγα στο Ενεχυροδανειστήριο Αθηνών που ήταν πολύ τακτικό και καθαρό και καλογυαλισμένο και οι άνθρωποι ευγενικοί και τυπικοί  και ένιωθες σαν να πήγαινες στον οδντίατρο. Και έφτασα στο τελευταίο κατάστημα,  στον πρώτο όροφο μιας πενταβρόμικης πολυκατοικίας του κέντρου, από αυτές που έχουν μόνο γραφεία και εργαστήρια αργυροχρυσοχόων και φωτογραφικά στούντιο. Ένας νεαρός άνοιξε την πόρτα (διπλή: ξύλινη και με κάγκελα). Πλάι στον καναπέ που κάθισα και περίμενα υπομονετικά τη σειρά μου υπήρχε ένα μπολάκι με σκονισμένες καραμέλες. Απέναντί μου μια ζυγαριά. Στον τοίχο πίνακες με βάρκες και παραθάλασσια χωριά. Έστησα αυτί να ακούσω τι έλεγε στην πελάτισσα που εξυπηρετούσε, μια κυρία γύρω στα εξήντα πέντε, αδύνατη και ταλαιπωρημένη: «Άκου τι σου λέω, πότε θα τα βάλει αυτά η εγγονή σου; Δεν θα είναι της μόδας όταν θα μεγαλώσει. Και τώρα παλιομοδίτικα είναι. Η κόρη σου τα φοράει ποτέ; Ε, είδες που σου λέω. Θα μου τα δώσεις και θα πάρεις τα λεφτά σου. Η βέρα που μου έφερες τις προάλλες χαμένη πήγε; Τριάντα πέντε ευρώ το μήνα παίρνεις. Όλοι δυσκολευόμαστε, το ξέρω, γι’ αυτό είμαστε εμείς εδώ».
Είχα αγωνία να δω τι θα έκανε η κυρία αλλά με είχε πιάσει νευρικότητα κι ήθελα να φύγω. Πάνω που λέω θα φύγω έρχεται ο νεαρός συνεργάτης για να μου ζυγίσει τα κοσμήματα. Το αυτί μου εμένα εκεί. «Δίκιο έχεις, παρ’ τα» του λέει, «πόσα είναι;» «Εξακόσια. Ολόκληρο μήνα βγάζεις». «Δίκιο έχεις». Ο νεαρός συνεργάτης μου λέει ένα ψιχουλοποσό για τα δικά μου, «θα το σκεφτώ λίγο», λέω και φεύγω βιαστικά, σαν κλέφτης.

Posted in vain | Tagged , | Σχολιάστε

crisis: 10+1 διηγήματα για την ελληνική κρίση*

crisi

 

*Αγορά Χρυσού, ο Μεσσίας, Παρανόηση, Καβάντζα, ο Απέναντι, Ηλεκτρικό Ουίσκυ είναι μερικοί μόνο τίτλοι από τα έντεκα διηγήματα που περιλαμβάνονται στο Crisis των εκδόσεων Vakxikon.gr. Διαβάστε τα όλα σ’ αυτή τη διεύθυνση.

Posted in vain, vanity | Tagged , | Σχολιάστε

I like to have my heart broken

umbrellas

«Last night, time and my body decided to take me to the movies. I saw The Umbrellas of Cherbourg, which I took very hard. To an unmoored, middle-aged man like myself, it was heart-breaking. That’s all right. I like to have my heart broken».

*Συνήθειες του Kurt Vonnegut. Πηγή: brainpickings.

Posted in vain | Tagged , | Σχολιάστε