τικτακτικτακτικτακτικτακτικτακ κλπ

72134_505123182869786_101945700_n

Εντάξει, είναι τρομακτικό να νομίζεις ότι έχεις να ενημερώσεις καμιά τριανταριά μέρες το μπλογκ σου και να βλέπεις ότι η τελευταία ανάρτηση έχει γίνει Φεβρουάριο. Φεβρουάριος, Μάρτιος, Απρίλιος, Μάιος που πάει να βγει. Τι έγινε τόσον καιρό; Μεταφράσεις. Εργασίες. Ξαναμεταφράσεις. Γεννητούρια. Διηγήματα. Πάσχα. Ολλανδία. Γενέθλια. Επέτειοι. Και τελευταίο, ταξίδι αστραπή στη Θεσσσαλονίκη για την 4η Συνάντηση Ελληνόφωνων Μεταφρασεολόγων, 23-25 Μαΐου. Η εισήγησή μου είχε τίτλο «Ζητήματα μετάφρασης και διακειμενικότητας στο Who Sings the Nation State? των Judith Butler και Gayatri Spivak». Και μετά, βαλιτσάκι να σέρνεται μέχρι την παραλία, λεωφορείο, αεροδρόμιο, πανσέληνος-θάλασσα-αθήνα φωτισμένη. Επιστροφή. Ίσως κι εδώ. Δεν παίρνω όρκο, έχω άλλα τόσα να κάνω μέχρι τον Ιούλιο.

Posted in vain | 1 σχόλιο

γράψε-σβήσε

διορθώσεις2(και γράψε και σβήσε και γράψε και σβήσε)

 

Posted in vain, vanity | Tagged | 3 Σχόλια

The Bell Jar: 2013

Πενήντα χρόνια μετά την κυκλοφορία του, το Bell Jar της Σίλβια Πλαθ έχει καινούριο εξώφυλλο. Αυτό εδώ.

the bell jar

Σύμφωνα με το άρθρο του Guardian ο εκδοτικός οίκος Faber and Faber δέχεται επικρίσεις για το νέο εξώφυλλο το οποίο ελάχιστα παραπέμπει στο σκληρό σκοτάδι του Bell Jar ή τη σοβαρότητα του θέματός του και περισσότερο σε chick lit.  Το μόνο που διατηρεί, κάπως, από το πνεύμα του βιβλίου είναι η ’50s αναφορά -ίσως το τελευταίο στο οποίο στέκεται κανείς διαβάζοντάς το. Προσωπικά, αν έπρεπε να περιγράψω το Bell Jar με μία (αγγλική) λέξη αυτή θα ήταν disturbing. Στα Ελληνικά συνήθως χρειάζομαι περισσότερες -θα προσπαθήσω να μην ξεπεράσω τις τρεις: επίπονο, αιχμηρό, παγερό. Υπάρχουν παλιότερα εξώφυλλά που ανταποκρίνονται σ’ αυτά τα επίθετα. Ας προσποιηθούμε λοιπόν πως αυτό το κόκκινο δεν υπάρχει.

The_Bell_Jar_2 the-bell-jar 5449561861_03d689e33c_z

Posted in vain | Tagged | Σχολιάστε

Mary Barton

mary-barton-a-tale-of-manchester-life-14681614[1] marybarton Mary barton2

Posted in vain | Tagged | Σχολιάστε

gold

Δύο πράγματα έχω κάνει στα πλαίσια της θεωρίας «ένας/μία συγγραφέας πρέπει να έχει εμπειρίες από τα πάντα». Α) Έχω πάει σε στριπτιτζάδικο παρακμιακό μπαρ στη Συγγρού. Β) Έχω πάει σε ενεχυροδανειστήριο a.k.a. «Αγοράζω Χρυσό». Σήμερα θα ασχοληθούμε με το Β (όχι ότι άλλη μέρα θα ασχοληθούμε με το Α).

Ένα πρωί λοιπόν, πήρα μαζί μου κάτι ψευτοδαχτυλίδια και ξεκίνησα. Και πήγα όχι σε ένα, αλλά σε τρία μαγαζιά. Το πρώτο ήταν ένα συνοικιακό κοσμηματοπωλείο που είχε κοτσάρει ταμπέλες «Αγοράζουμε τα παλιά σας κοσμήμτα». Αδιάφορη εμπειρία. Στη συνέχεια πήγα στο Ενεχυροδανειστήριο Αθηνών που ήταν πολύ τακτικό και καθαρό και καλογυαλισμένο και οι άνθρωποι ευγενικοί και τυπικοί  και ένιωθες σαν να πήγαινες στον οδντίατρο. Και έφτασα στο τελευταίο κατάστημα,  στον πρώτο όροφο μιας πενταβρόμικης πολυκατοικίας του κέντρου, από αυτές που έχουν μόνο γραφεία και εργαστήρια αργυροχρυσοχόων και φωτογραφικά στούντιο. Ένας νεαρός άνοιξε την πόρτα (διπλή: ξύλινη και με κάγκελα). Πλάι στον καναπέ που κάθισα και περίμενα υπομονετικά τη σειρά μου υπήρχε ένα μπολάκι με σκονισμένες καραμέλες. Απέναντί μου μια ζυγαριά. Στον τοίχο πίνακες με βάρκες και παραθάλασσια χωριά. Έστησα αυτί να ακούσω τι έλεγε στην πελάτισσα που εξυπηρετούσε, μια κυρία γύρω στα εξήντα πέντε, αδύνατη και ταλαιπωρημένη: «Άκου τι σου λέω, πότε θα τα βάλει αυτά η εγγονή σου; Δεν θα είναι της μόδας όταν θα μεγαλώσει. Και τώρα παλιομοδίτικα είναι. Η κόρη σου τα φοράει ποτέ; Ε, είδες που σου λέω. Θα μου τα δώσεις και θα πάρεις τα λεφτά σου. Η βέρα που μου έφερες τις προάλλες χαμένη πήγε; Τριάντα πέντε ευρώ το μήνα παίρνεις. Όλοι δυσκολευόμαστε, το ξέρω, γι’ αυτό είμαστε εμείς εδώ».
Είχα αγωνία να δω τι θα έκανε η κυρία αλλά με είχε πιάσει νευρικότητα κι ήθελα να φύγω. Πάνω που λέω θα φύγω έρχεται ο νεαρός συνεργάτης για να μου ζυγίσει τα κοσμήματα. Το αυτί μου εμένα εκεί. «Δίκιο έχεις, παρ’ τα» του λέει, «πόσα είναι;» «Εξακόσια. Ολόκληρο μήνα βγάζεις». «Δίκιο έχεις». Ο νεαρός συνεργάτης μου λέει ένα ψιχουλοποσό για τα δικά μου, «θα το σκεφτώ λίγο», λέω και φεύγω βιαστικά, σαν κλέφτης.

Posted in vain | Tagged , | Σχολιάστε

crisis: 10+1 διηγήματα για την ελληνική κρίση*

crisi

 

*Αγορά Χρυσού, ο Μεσσίας, Παρανόηση, Καβάντζα, ο Απέναντι, Ηλεκτρικό Ουίσκυ είναι μερικοί μόνο τίτλοι από τα έντεκα διηγήματα που περιλαμβάνονται στο Crisis των εκδόσεων Vakxikon.gr. Διαβάστε τα όλα σ’ αυτή τη διεύθυνση.

Posted in vain, vanity | Tagged , | Σχολιάστε

I like to have my heart broken

umbrellas

«Last night, time and my body decided to take me to the movies. I saw The Umbrellas of Cherbourg, which I took very hard. To an unmoored, middle-aged man like myself, it was heart-breaking. That’s all right. I like to have my heart broken».

*Συνήθειες του Kurt Vonnegut. Πηγή: brainpickings.

Posted in vain | Tagged , | Σχολιάστε

φαντάσματα απόψε στο Drugstore*

Λ.Γ.* Το βιβλίο του Λευτέρη Γιαννακουδάκη, Τα Φαντάσματα του Δεκέμβρη, παρουσιάζεται απόψε, στις 9 μ.μ, στο Drugstore (Αραχώβης 10) από τον Νίκο Παναγιωτόπουλο και me, myself and I. Αποσπάσματα από το βιβλίο διαβάζει ο συγγραφέας Νίκος Χρυσός. Ακολουθεί live από τους False Alarm.

Posted in vain | Tagged , | Σχολιάστε

Cotton Candy on a Rainy Day

«Don’t look now

I’m fading away
Into the gray of my mornings
Or the blues of every night

Is it that my nails
keep breaking
Or maybe the corn
on my second little piggy
Things keep popping out
on my face
or
of my life

It seems no matter how
I try I become more difficult
to hold
I am not an easy woman
to want

They have asked
the psychiatrists     psychologists     politicians and
social workers
What this decade will be
known for
There is no doubt          it is
loneliness

If loneliness were a grape
the wine would be vintage
If it were a wood
the furniture would be mahogany
But since it is life          it is
Cotton Candy
on a rainy day
The sweet soft essence
of possibility
Never quite maturing

I have prided myself
On being in that great tradition
albeit circus
That the show must go on
Though in my community the vernacular is
One Monkey Don’t Stop the Show

We all line up
at some midway point
To thread our way through
the boredom and futility
Looking for the blue ribbon and gold medal

Mostly these are seen as food labels

We are consumed by people who sing
the same old song          STAY:
                                                     as sweet as you are
in my corner
Or perhaps                                    just a little bit longer
But whatever you do                     don’t change baby baby don’t change
Something needs to change

Everything     some say     will change
I need a change
of pace     face     attitude and life
Though I long for my loneliness
I know I need something
Or someone.
Or…..

I strangle my words as easily as I do my tears
I stifle my screams as frequently as I flash my smile
it means nothing
I am cotton candy on a rainy day
the unrealized dream of an idea unborn

I share with the painters the desire
To put a three-dimensional picture
On a one-dimensional surface»

(by Nikki Giovanni, Cotton Candy On a Rainy Day, 2011)

Posted in vain | Tagged , | Σχολιάστε

ο κόσμος τελειώνει απόψε στον Ιανό*

* Απόψε στις 19.00, στον Ιανό, παρουσιάζεται το Πώς Τελειώνει ο Κόσμος της Μαρίας Ξυλούρη. Μπι δέαρ.

 

Posted in vain | Tagged , , | Σχολιάστε