Πιστεύω στις συμπτώσεις που φανερώνουν κάποιο σχέδιο της μοίρας από τότε που είδα
τη Διπλή Ζωή της Βερόνικα και την Κόκκινη Ταινία του Κισλόφσκι. Δεν σας λέω πόσο ήμουν γιατί θα το περάσετε για ποζεριά αλλά αλήθεια, όταν οι άλλοι πήγαιναν για “μπλου κουρακάο” (βλέπε σωστή (;) ονομασία: “μπλε κιουρασώ”) στο Hard Rock Cafe και στο Bel Air εγώ έβλεπα ταινίες, διάβαζα βιβλία και άκουγα μουσική (και πήγαινα στα Goody’s αλλά ας μη γίνουμε τελείως ρόμπα) σαν γνήσιο φυτό. Τέλος πάντων, πιστεύω ότι ορισμένα γεγονότα τα οποία χαιρετίζουμε με ενθουσασμό λέγοντας “μα τι σύμπτωση!” είναι απλώς σημάδια της μοίρας ότι κάτι κάνεις καλά (ή ότι κάτι κάνεις άσχημα, ανάλογα αν είναι ευχάριστη η “σύμπτωση” ή όχι).
Αφορμή γι’ αυτό το σχόλιο περί συμπτώσεων και μοίρας στάθηκε ο αμερικανός συγγραφέας Γουίλιαμ Σίντνεϊ Πόρτερ, πιο γνωστός ως Ο. Χένρι. Χαρακτηριστικό των ιστοριών του Ο. Χένρι ήταν το χιούμορ και τα λογοπαίγνια, και φυσικά το αναπάντεχο τέλος που ανέτρεπε τα πάντα. Από τον Ο. Χένρι αυτού του είδους το απρόσμενο τέλος ονομάστηκε κι αυτό… Ο. Χένρι!. Στο τελευταίο βιβίο που μετέφρασα γινόταν μια αναφορά στο περίφημο “τέλος Ο. Χένρι”. Είχα δει πολύ καιρό πριν τον όρο χαζεύοντας ένα database λογοτεχνικών όρων στο ίντερνετ, είχα σκεφτεί να αναζήτησω τις ιστορίες του Ο. Χένρι αλλά η αναζήτηση βούλιαξε στ’ ανοιχτά της θάλασσας του διαδικτύου. Και να που τώρα μου παρουσιαζόταν ξανά και έπρεπε να το μελετήσω διεξοδικά.
Λίγο καιρό μετά κάπου το πήρε το μάτι μου στην Υψηλή Τέχνη της Αποτυχίας του Β. Ραπτόπουλου (έχω δίκιο; βρήκα τόσα πολλά τέτοια ενδιαφέροντα σχόλια στο βιβλίο που αυτό μπορεί και να το φαντάστηκα) ενώ κάποιες μέρες αργότερα μου κόλλησε στο μυαλό Papa Won’t Leave You Henry του Cave κι αμέσως μου ‘φερε στο νου τον Ο. Χένρι και το τέλος Ο. Χένρι. Τις τελευταίες μέρες έψαχνα για μικρά διηγήματα για μια εργασία κειμενογλωσσολογία. Βρέθηκα, λοιπόν, χθες στον Ιανό να χαζεύω τα βιβλία που μου είχαν ξεδιαλέξει. Στο τρίτο που έπιασε το χέρι μου αναφώνησα “Μα τι σύμπτωση!”. Ήταν ένα στενόμακρο βιβλιαράκι που αναγραφόταν: Ο’ ΧΕΝΡΥ- ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΦΥΛΛΟ, μετάφραση: Άρης Σφακιανάκης, ζωγραφιές: Κυβέλη Ζαχαρίου, εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ, επιμέλεια σειράς: Βαγγέλης Ραπτόπουλος. Πλήρωσα το ταπεινό αντίτιμο και κάπως έτσι, με ένα βιβλιαράκι των 2.29 έκλεισε το κεφάλαιο “Η σύμπτωση Ο. Χένρι”. Όσο για το ποιο σχέδιο της μοίρας φανέρωσε; Δεν έχω ιδέα. Σίγουρα πάντως με έκανε να νιώσω ότι κάτι πάει σωστά.
Στο τελευταίο πάτωμα ενός ερειπωμένου, τριώροφου κτιρίου από τούβλο είχαν εγκατασταθεί η Σου και η Τζόνσυ. Το “Τζόνσυ” ήταν χαϊδευτικό του Τζοάνα. Η μια ήταν από το Μέην. Η άλλη από την Καλιφόρνια. Είχαν συναντηθεί για πρώτη φορά σ’ ένα εστιατόριο στην Όγδοη Οδό, το “Ντελμόνικος” και βρήκαν τόσο ταιριαστά τα γούστα τους στην τέχνη, τα ραδίκια και το κοκκινέλι που αποφάσισαν να συγκατοικήσουν.
